Początek psychoterapii

Pierwsza rozmowa z psychologiem ma charakter wstępny i ma służyć kilku sprawom. Po pierwsze, przedstawieniu problemu; terapeuta chce poznać przyczynę zgłoszenia się i będzie dążył do uściślenia, co ma być przedmiotem pomocy psychoterapeutycznej. Uściślenie to może nastąpić bardzo szybko, a może wymagać dłuższej rozmowy, a nawet kilku spotkań. Pacjent może spotkać się z tym, że psychoterapeuta zaproponuje nieco inne sformułowanie problemu, zobaczenie go w innej perspektywie czy od innej strony. Powodem zgłoszenia mogą być np. wybuchy złości, zmęczenie i drażliwość, a głównym oczekiwaniem pacjenta uspokojenie, odzyskanie psychicznej równowagi i umiejętności głębokiego relaksu. Psychoterapeuta może jednak wyjaśnić, że łatwe uzyskanie uspokojenia nie jest możliwe, że dotkliwe objawy są zrozumiałym skutkiem bezradności odczuwanej w relacji z bliską osobą, wiążącej się z głębszymi problemami psychologicznymi pacjenta. Zdaniem terapeuty to te właśnie problemy mogą być, za obopólną zgodą, przedmiotem terapeutycznej pomocy. Tak więc ostatecznie umowa dotycząca zakresu pomocy może być inna, niż to wcześniej pacjent zakładał.

Pierwsze lub drugie spotkanie z terapeutą to także czas na ustalenie takich spraw jak godzina, częstość spotkań, odpłatność za sesje. Niemal zawsze pora psychoterapii jest stała, umowa z reguły dotyczy też sposobu odwoływania spotkań, często odpłatności za sesje nieodwołane lub odwołane zbyt późno. Pacjent umawia się też z terapeutą na czas trwania psychoterapii, bywa on ustalony względnie precyzyjnie, np. rok, a niekiedy mniej ściśle.

Pierwsze spotkania są też dobrą okazją do zapytania terapeuty o jego zawodową przeszłość, upewnienie się, jak rozumie on tajemnicę zawodową itp.